All the Houses (I ever Knew)
The foundation of this exhibition is a series Annea Lyvv Dreisz started years ago in search for proof of her existence. It’s a testimony. She walked into Google maps. Back to her roots. She found the first street she ever knew. She took pictures. Printed them. Started painting. Impressed by the transformation life itself got by the act of painting. This exhibition will wander around 21 small works of these houses next to bigger paintings that depict also houses further in her life. She started from a photographic vision, leaving the security of its mechanical perspective, passing into orders of perspective less regulated which left space for creating new realities. Photographs don’t fade into dreams. But paintings, because of their texture and brushstrokes, are... Throughout history and culture the house symbolizes safety, refuge, a sanctuary. Personal identity and memory are formed here, providing a foundation for one’s existence. Dreisz grew up in a Belgian village, in a street where form and architecture was as fascinating as 2+2=5. The pool house next door was an exception, which gave her the confirmation life was full of extraordinary exceptions. One only has to look in a certain way. Belgian village houses are characterized by a variety of architectural styles such as the traditional brick house, often reddish or yellow. The structures typically feature simple functional designs. It would not see m anything interesting to paint. But the painting itself brought a new perspective. Dreisz’s houses are important as they function as focal points for memory, emotion, and the tension between the real and the imagined, blurring the lines between autobiography, art history, and the collective subconscious. Architecture serves as a physical manifestation of a culture’s identity, values, and historical legacy. Various building styles emerge from the need to express individuality and a collective ethos. For example, Mediterranean villas reflect a cultural appreciation for beauty and communal life whereas a Belgian village house as one’s foundation can only lead to a life of astounding absurd situations and sophisticated surrealism.
Versailles!Now!
De basis van deze tentoonstelling wordt gevormd door een serie die Annea Lyvv Dreisz (Sylva Vandeurzen, 1977) jaren geleden begon, op zoek naar een bewijs van haar bestaan. Het leest als een getuigenis. Ze loopt in Google Maps. Terug naar de eerste straat die ze ooit kende. Maakt foto’s. Print ze. Begint te schilderen. Deze tentoonstelling zal rond 21 kleine werken van deze huizen zwerven, naast grotere schilderijen die ook huizen uit haar verdere leven afbeelden. De werken beginnen vanuit een fotografische visie, de zekerheid van een mechanisch perspectief, en gaan over naar minder gereguleerde perspectieven die ruimte laten voor het creëren van nieuwe realiteiten. Foto’s vervagen niet in dromen. Maar schilderijen, vanwege hun textuur en penseelstreek, doen dat wel... Door de geschiedenis en de cultuur heen symboliseert het huis veiligheid, toevlucht, een heiligdom. Persoonlijke identiteit en herinnering worden hier gevormd, wat een basis biedt voor iemands bestaan. Dreisz groeit op in een Belgisch dorp, in een straat waar vorm en architectuur net zo fascinerend waren als 2+2=5. ‘The Pool House’ next door was een uitzondering, wat de bevestiging vormde dat het leven vol grootse uitzonderingen zitt. Men hoeft maar op een bepaalde manier te kijken. Deze verwijzing komt terug in het ‘Shau Haus’, centraal in de tentoonstelling, waar het spel ‘Huizekens kijken’ uitnodigt om naar details te kijken, vormen te onderscheiden en verschillen op te merken, terwijl het speelse ervoor zorgt dat de geest in beweging blijft en niet verstart in de serieuziteit van het bestaan. Want kijken is een serieuze aangelegenheid. Belgische dorpshuizen worden gekenmerkt door een verscheidenheid aan opmerkelijke architectonische stijlen, zoals het traditionele bakstenen huis, vaak rood of geel. De structuren hebben meestal eenvoudige functionele ontwerpen. Hoogst oninteressant dus. Maar het schilderen zelf bracht een nieuw perspectief. Dreisz’s huizen fungeren als brandpunten voor herinnering, emotie, en de spanning tussen het echte en het imaginaire, wat de lijn tussen autobiografie, kunstgeschiedenis en het collectieve onderbewuste vervaagt. Architectuur dient als een fysieke manifestatie van de identiteit, waarden en historische erfenis van een cultuur. Verschillende bouwstijlen ontstaan uit de behoefte om individualiteit en een collectieve ethos uit te drukken. Mediterrane villa’s bevoorbeeld...reflecteren een culturele waardering voor luxe, schoonheid en gemeenschapsleven, terwijl een Belgisch dorpshuis als iemands fundament slechts kan leiden tot een leven vol hoogst absurde situaties en een grotesk surrealisme. Versailles! Now!
Exhibition: 14.09. - 25.10. 2025
Open on Saturdays, 2 - 6 pm
or by appointment: 0478 20 25 82
Schönfeld Projects
Mechelsesteenweg 120
2018 Antwerpen
www.schonfeldgallery.com
insta: @schonfeldgallery